نو به نو

سفید پوش و سبز اندیش

آسمان آبی است ،نه گرفته و زخمی

اشک می بارد از آن

اشک شوق است گویی

مردمان نظاره گر زیبایی اش

زنان و کودکان نو پا ،؛دوان دوان به سویش می روند

می آید...خرامان خرامان

بر قله ی آزادی می ایستد

و جهان یکصدا سرود صلح می خواند

آسمان آبی است

و ترانه ی سبز جاریست...